NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK FINAŁOWY
Nie wiem, kiedy to się zaczęło.
Pewnie wtedy,
gdy pierwszy raz spojrzałem Eun-u w oczy.
Musiałem to znieść, żeby przetrwać.
Gdybym nie tłumił złości i emocji,
kto wie, co bym zrobił.
Myślałeś kiedyś o tym,
żeby porzucić Eun-u?
To szaleństwo.
Kontrolowałem się.
Moje dotychczasowe życie, moje działania,
moje słowa,
a nawet myśli.
Dzięki temu to przetrwałem.
Mówiąc, że nie myślałem o przeszłości
ani o matce Eun-u, skłamałbym.
Wiem, że trudno w to uwierzyć,
ale nie czuję nic.
Czasem bywało mi smutno.
W wieczór, gdy się upiłem,
nie potrafiłem stłumić emocji.
To dobrze.
Nie chodzi tylko o Eun-u.
Sobie też chciałeś ulżyć.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Musiałeś się wkurzyć,
ale mimo to rozumiałeś, co czuję.
Ostudziły się. Wypijmy.
Dokończ.
Przeprosiny to jedno, ale to za mało.
Chodźmy.
Odmawiasz?
To nie tak.
Nie byłem sobą.
To był błąd.
Czy to nie czyni mnie człowiekiem?
Wydaję się normalniejszy.
Poza tym raz możesz mi wybaczyć.
To nieludzkie karać mnie, gdy to dopiero...
mój pierwszy błąd.
Dużo gadasz.
Mam cię zapisać na odwyk?
Na tydzień?
Dwa tygodnie to za dużo.
Możesz pić raz na miesiąc.
Na miesiąc? Nie ma mowy!
No to idziesz na odwyk.
Dobra, nie będę pił.
Ani łyka.
Inaczej za ciebie nie wyjdę.
ZAKAZ PICIA POD GROŹBĄ ZERWANIA ZARĘCZYN Z JEONG-IN.
26 CZERWCA 2019, YU JI-HO
Mój ojciec
zastanawia się nad najlepszą posadą dla pana.
Nie trzeba.
Nie jestem taki zachłanny.
Pragnę tylko szansy, żebym mógł poświęcić się fundacji.
Niczego więcej.
Nie wiedziałem, że jesteś takim fanem fundacji.
Przykro mi to słyszeć.
Twoja córka wyjdzie za mojego syna czy nie?
Jak myślisz?
Zgadzasz się na ten ślub?
To oni podejmą tę decyzję.
Jesteśmy tylko rodzicami.
Co my możemy zrobić?
Obserwować z szacunkiem, jaką podejmą decyzję,
i ich wspierać.
Od zawsze traktuję tak swoje córki.
Ma pan rację.
My powinniśmy zdecydować o ślubie.
Cieszę się,
że się spotkaliśmy.
Weźmiemy ślub do końca tego roku.
Pod względem pogody najlepsza byłaby jesień.
Co myślicie?
Mój ojciec stanowi problem.
Jeszcze nigdy aż tak nie martwiłam się o mamę.
Nie okazuje tego,
ale ta decyzja nie przyszła jej łatwo.
Z twoim ojcem będzie trudniej.
Nie chcę się spieszyć.
Nie w tym rzecz. Nie chodzi tylko o mnie.
Nie chcę, żebyś wychodził na tego złego.
Nie powiem, że mnie to nie rusza.
Mimo to
nie mam urażonej dumy.
Jak możesz nie być zły, gdy moja rodzina cię nie akceptuje?
Dzięki tobie.
Ty mnie akceptujesz.
Co? To nie brzmiało szczerze?
Brzmiało.
Masz rację.
Wspaniała kolacja.
Twoja córka naprawdę wyjdzie za mojego syna?
Myślałem, że już koniec tematu,
czemu znów pan do tego wraca?
Nie ufam własnemu synowi,
jak mam ufać twojej córce?
Skoro tak pan to ujął,
to ja też nie do końca ufam Gi-seokowi.
To dlaczego ciągle wspominałeś o ich ślubie?
To Gi-seokowi do niego śpieszno.
Jeong-in ani razu o tym nie wspomniała!
Dobrze wiedzieć, że ma sumienie.
Gi-seok też pewnie ma jakiegoś trupa w szafie.
Sugerujesz, że mój syn też ją zdradził?
Kto wie?
Gdybym o tym wiedział, też zrobiłbym zdjęcia.
Wyzywasz mnie?
- Proszę pana! - Myślisz, że się boję?
- Dajesz! - Puszczaj mnie!
- Poważnie? - Hej!
- Co... - Ojcze.
Co się dzieje?
- Puść mnie. - Mnie też.
Nie będę panu dłużej służył!
Oszalałeś?
- Proszę. - Proszę pana!
- Mam prawo wyrazić zdanie! - Proszę pana.
- Znasz mój temperament. - Owszem.
- Nie zostawię tak tego. - A ja nie mam temperamentu?
- Chodźmy. - Zdejmę to.
- Boże. - Proszę, nie.
- Stawaj. - Jestem gotów.
- Boże. - Tato, proszę.
- Dawaj! - Hej!
- Co to ma znaczyć? - Masz szczęście.
- Akurat! - Chodźmy.
- To pan miał szczęście! - Ty...
Za kogo on się ma?
Kiedyś skopałbym mu dupsko.
Myśli, że wydanie córki to moja jedyna ambicja.
Niedorzeczność.
- Co się stało? Tutaj. - Dobrze.
Boże.
Niewiarygodne.
- Ostrożnie. - Tutaj.
Boże, czemu on się tak upił?
Jesteś niemożliwy.
Pomożesz mi?
Boże.
- Dziękuję. - Żaden problem.
- Nie, przestań! - To nic.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Twój ojciec też bezpiecznie wrócił do domu?
Tak, jego kierowca mnie powiadomił.
To dobrze. Dziękuję za pomoc.
Tak poza tym,
jakim trafem spotkaliście się na kolacji?
Umówiliście się?
Tak.
Pora omówić szczegóły naszego ślubu.
Mamo,
muszę ożenić się z Jeong-in.
Chwila.
Tu mowa o małżeństwie.
Najważniejsze jest to, czego oboje chcecie.
Robię to dla niej.
Nie rozumiem.
Ona nie może być z Ji-ho.
Wiem o jego sytuacji.
Szkoda mi go z tego powodu.
Ale nie w tym rzecz.
On...
nie jest dobrym człowiekiem.
Też myślałem, że go znam,
ale nie można oceniać książki po okładce.
Wie mama o zdjęciach?
Przez to, że nie wiedziałem,
co mu odpowiedzieć na temat naszego małżeństwa,
mój ojciec się zamartwiał.
Z troski o mnie
poszukał informacji na własną rękę.
Ji-ho...
był w złym miejscu o złej porze.
Mój ojciec też był w szoku.
Boi się, że ślubu nie będzie...
Rozumiem.
Dlaczego mówisz, że Yu Ji-ho nie jest
dobrym człowiekiem?
Przyszedł do mnie do pracy.
Szantażował mnie zdjęciami.
- Szantażował cię? - Tak.
Powiedział, że niczego się nie boi
i że mój ojciec za to zapłaci.
Co miał na myśli?
Kto wie, co on zrobi?
Możliwe, że chodzi mu o pieniądze.
Boże.
Proszę się nie martwić.
Pomogę Jeong-in wrócić na właściwe tory.
Ji-ho zniknie z jej życia.
- Gotowe. - Wezmę to.
Cześć, Jeong-in.
Moja mama chce cię poznać, Ji-ho.
Kiedy?
Jesteś gotowy już lecieć, co?
Jeśli będę musiał.
Jak możesz być tak spokojny?
Przecież tego nie uniknę.
Dobre podejście.
Dam ci znać, kiedy i gdzie.
Zaczekaj.
Tak?
Chciałbym wziąć ze sobą Eun-u.
Nie wypada?
Nie o to chodzi.
Nie chcę ci robić kłopotu.
Kiedyś będę musiał go przedstawić.
Powinnam była o tym pomyśleć.
Tak zrobimy.
Podoba mi się to.
Co?
Że myślisz, że to nasza decyzja.
To dopiero początek, więc się tak nie ciesz.
Nie wierzę.
- Coś niesamowitego. - To nic takiego.
- Nie mówimy o tobie. - O twoim chłopaku.
Czemu nie o mnie?
- Jest w innej sytuacji niż ty. - Właśnie.
Powinien być przerażony, ale jest odważny i chce przedstawić syna.
Właśnie.
Rodzicielstwo zmienia człowieka.
Są w tym samym wieku, a tak wiele ich różni.
Też uznałam, że to dobry pomysł.
Za późno.
Gdy następnym razem
do ciebie przyjdę, zajdę do apteki.
- Kup tam kilka rzeczy. - Dobra.
Nie zapomnij portfela.
Serio?
Jesteś tego pewien?
To może być niezręczne dla wszystkich.
Co myślisz?
Zgadzam się.
Ona chce najpierw poznać ciebie.
Przez Eun-u może zrobić się niezręcznie.
Bez niego nie pozna mojego prawdziwego ja.
Rozumiem to, ale...
Uważasz tak, bo jesteś tatą Eun-u.
Jej rodzina może cię akceptować,
ale to nie znaczy, że są gotowi zaakceptować Eun-u.
Jeong-in się ze mną zgodziła.
Poza tym uważam, że z każdym, nawet małym problemem,
powinniśmy zmierzyć się razem.
Wracaj do środka. Zadzwonię, gdy będę w domu.
Nigdy nie byłem takim ojcem jak ty.
O czym ty mówisz?
Dużo dla mnie zrobiłeś.
Jestem z ciebie dumny.
Pójdę już.
- Jedź ostrożnie. - Jasne.
Idź do domu.
Nadal tu jesteś?
- Wracaj do domu. - Chcę odpowiedzi.
Jak możesz się ożenić z dziewczyną,
która ma już kogoś innego?
Powiedzmy, że ci się uda. Mógłbyś ją kochać do końca życia?
Najważniejsze, żeby być małżeństwem.
- Idiota. - Czemu...
Dlaczego to psujesz?
Nie byłoby problemu, gdybyś nie zrobił tych zdjęć!
Zwalasz winę na mnie?
A to moja wina?
Są źli, że z początku byłeś przeciw,
a dziś chciałeś się bić z jej ojcem.
Próbujesz zaprzepaścić moje szanse?
Małżeństwo jest dla ciebie aż tak ważne? Gdzie ty masz godność?
To nie czas na rozmowy o mojej godności.
Ten dupek szantażuje nas zdjęciami, które zrobiłeś.
Musimy wziąć ślub też dla twojego dobra.
Zmuszę ją do tego.
Chcesz ryzykować swoją reputację
dla czegoś takiego?
Nie wiesz, co się dzieje.
Masakra.
To do niego podobne.
Kiedyś zaprzepaścił coś, na co się zdecydował?
Weźmie ślub jako pierwszy z nas.
To tylko spotkanie z jej rodziną.
Ty nie masz nawet tego.
Znowu zaczynasz?
A ty niby masz?
Zobaczymy, kto się ożeni po Ji-ho.
Ja.
Drzwi się otwierają.
Dzień dobry.
Winda jedzie w górę.
O co chodziło z Ji-ho?
To tylko...
Chyba niedługo się żeni.
Drzwi się zamykają.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
To pasuje do Si-hoona.
Obsypywanie cię prezentami dla dziecka nic nie zmieni.
Jak został dentystą, skoro jest taki głupi?
Niczego nie rozpakowujcie.
Powinnaś wnieść tamto oskarżenie.
Oskarżenie?
O czym ona mówi?
Nie chodzi tylko o pozew?
Opowiem ci później.
Teraz. Czego nie wiem?
O co chodzi?
- Powiem później. - Mów.
- Teraz. - Jeong-in.
Chodź tu.
Si-hoon zaatakował Seo-in.
POZEW ROZWODOWY
Podpisałem to.
Spotykasz się z dorosłymi, więc bądź uprzejmy.
Rób to, co powie ci tata.
Nie rozrabiaj.
Baw się dobrze.
Powodzenia, kotku.
Pa.
PRALNIA PYEONGCHANGSA
Pa.
Ji-ho przyjechał.
Mamo.
Cześć, Eun-u.
Eun-u!
Dawno cię nie widziałam.
No proszę.
Miło mi, jestem Yu Ji-ho.
Ciebie też miło poznać.
Darujemy sobie powitanie.
My też już się spotkaliśmy.
Tak, jakiś czas temu.
Eun-u, to moja mama.
- Przywitaj się. - Dzień dobry.
Uroczy ukłon.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Cześć. - Dzień dobry.
Nie pamiętasz mnie? Już się poznaliśmy.
Pani młodsza siostra.
Ale mądry chłopak!
Proszę, napij się wody.
Smakuje ci?
Mamo, wywiercisz Ji-ho dziurę w twarzy.
Proszę cię.
Proszę się nie krępować.
Odpowiem na każde pytanie.
Przy jednym posiłku nie zdołamy cię całkiem poznać.
Zróbmy to
krok po kroku.
Ja sporo o nim wiem.
Oby coś dobrego.
To zależy od Jeong-in.
- Ile mi dasz? - Przywalić ci?
Eun-u, skończyłeś?
Pobawisz się z ciocią Jae-in?
- Ciocią? - Przecież nie siostrą.
Chcesz iść?
Chodźmy.
Tu masz buty.
Zasypie cię pytaniami, więc przefiltruję te niepotrzebne.
Tylko mu tym zaszkodzisz.
Czemu tak mówisz?
Ty też chciałaś go poznać.
Chciałam prosić o kilka wskazówek, masz większe doświadczenie.
Nie tak duże, bo wychowali go moi rodzice.
Ale chętnie podzielę się tym, co wiem.
Ciekawi mnie jedno.
O czym myślałeś, gdy sobie z tym radziłeś?
Jak powiedziałem, wychowali go dziadkowie,
ale to wciąż mój syn.
Byłem dla niego jedynym wzorem,
nie mogłem się załamać.
To samo tyczy się Jeong-in.
Uwierzyła we mnie,
więc zawsze będę ją chronił.
Kobiety z tej rodziny to beksy.
Dzień dobry.
Si-hoon?
Boże.
Co ty tu robisz?
Czemu pijesz w środku dnia?
Rozwodzę się.
Słucham?
W 70% to przez to, że...
No dobra, w 50%.
W połowie to twoja wina.
Moja?
Tak.
Gdybyś dał mi kredyt...
albo niedługo ożenił się z Jeong-in,
miałbym czas stanąć na nogi.
A mówiłeś tylko, że to sprawdzisz i się postarasz.
A co z tobą?
Tylko gadałeś, że chcesz mi pomóc.
Mówiłeś, że mnie wesprzesz i że mam się nie martwić,
ale tak właściwie co zrobiłeś?
Co takiego zrobiłeś?
Dupek. Napijesz się?
Zjedz więcej.
Wymieńcie komplementy i kończcie.
Zaraz zrobi się niezręcznie.
Boże.
Po pierwsze,
musiałeś czuć się nieswojo.
Dziękuję, że mimo tego się z nami spotkałeś.
A co najważniejsze,
chcę powiedzieć, że gdy usłyszałam,
że przyprowadzisz syna,
z początku się zdziwiłam, ale...
Nie wiem, jak to zabrzmi.
Wzruszyłam się,
bo sama jestem matką.
Dziękuję.
Mogłyście odmówić, więc dziękuję za zrozumienie.
Ta sytuacja musiała być dla was niezręczna.
Dziękuję za miłe przyjęcie.
Dziękuję.
To ja dziękuję. Naprawdę.
Chyba często będę zawracać mu głowę.
Do usług.
Najpierw musisz poprosić mnie o zgodę.
- Boże. - Ale jesteś wkurzająca.
- Ty mała... - Hej.
Mówiłam, że jest dojrzalszy od ciebie.
Nie wygłupiaj się.
Ale...
Pewnie o tym wiesz,
ale trudno będzie ci przekonać jej tatę.
Jestem na to gotowy.
Dam sobie radę,
ale Jeong-in może się stresować.
Nie będę.
Mamo.
Seo-in i Jae-in.
Poradzę sobie z tym.
Damy radę.
Poczekamy, aż tata zmieni zdanie i zaakceptuje Ji-ho.
Mamo, na zawsze zapamiętam twoją radę.
Wiem,
że zdarzają się rzeczy, o których nie śniliśmy,
i czasem możemy żałować swoich decyzji.
Ale dam sobie radę,
bo mam przy sobie Ji-ho.
Będzie moją podporą.
I zanim się obejrzę,
znów będę szczęśliwa.
Będziesz się upierał, że nie ma w tym twojej winy?
Dlaczego miałbyś brać rozwód przeze mnie?
Ile razy mam się powtarzać? Wkurzasz mnie.
Mówiłeś, że pomożesz mi namówić Jeong-in na ślub.
Że mogę ci zaufać.
I co się stało?
Gdzie facet, który to mówił?
Boże.
Za dużo sobie pozwalasz.
Niech ci będzie.
Mam być uprzejmy?
Wiesz, jak się teraz czuję?
Nie sądziłem, że frajer pokroju Yu Ji-ho mógłby...
Kto? Yu... Co?
Jak ona śmie mnie z nim porównywać?
Co jest? Masz konkurencję?
Akurat.
To żadna konkurencja,
tylko dupek,
który nie ma do mnie startu.
Muszę przyznać, że jestem w szoku.
Nie dorasta mi do pięt.
Moja szwagierka spotyka się z innym?
Czemu mi to mówisz teraz?
Trzeba było powiedzieć wcześniej.
Co mogłeś zrobić?
- Czy ty... - Co to za pytanie?
Powiedziałbym całej rodzinie. Co wtedy by było?
Moja żona skupiłaby się na Jeong-in,
więc zyskałbym na czasie.
Mógłbym wszystko naprawić. To dobry plan.
Ale zawsze, gdy obmyślę ważny plan,
ty zawsze... Nigdy nie pomagasz.
Mam pomysł.
Zrobimy tak. Posłuchaj.
Obaj na tym skorzystamy.
Powiem rodzicom Seo-in o rozwodzie.
I co wtedy?
Nie będą chcieli, żebyście odwołali ślub,
więc będą nalegać na szybkie małżeństwo.
Dzięki temu zyskam czas na to,
żeby naprawić własne.
Jak to się mówi, strzeżonego pan Bóg strzeże.
„Szczęście zaczyna się w domu”.
To świetny plan.
Co myślisz? Powiedz.
Muszę przyznać,
im dłużej cię słucham...
Świetny plan, co?
Idziesz do łazienki?
Nie.
Każdy z nas sam rozwiąże swoje problemy.
Co masz na myśli...
Wysłuchaj mnie.
Łazienka jest tam.
Hej!
Już po tobie.
OBYŚ WIDZIAŁ, SŁYSZAŁ, MÓWIŁ I ŚNIŁ TYLKO PIĘKNE RZECZY
Obiecuję, że zawsze będę cię chronić.
O czym myślisz?
O tym, czemu wróciłam do Korei.
Nie chciałaś się uczyć.
Tak myślałam,
ale czegoś się nauczyłam.
Czego?
Co?
Byłeś dziś bezbłędny.
Trudno uwierzyć,
że to się stało.
Ja też jestem zdziwiona, jak potoczyło się moje życie.
Tato.
Tak?
Ożenisz się z panią Lee?
Tak. Czemu pytasz? Dziwnie się z tym czujesz?
Czyli
będzie moją mamą?
Tak.
Będę twoją mamą.
Dobrze ci to zrobi.
Nie mów tak. Wszyscy razem sobie z tym poradzimy.
Męczyłaś mnie, żebym kogoś znalazł.
Nie chcesz, żebym się żenił?
Ja też chcę mieć życie.
Nie żeń się.
Nie pójdę na ślub ani nie dam ci koperty.
Boisz się, że odejdzie z pracy?
Nie odejdę.
A dokąd się przeprowadzisz?
Musisz też pomyśleć o szkole dla Eun-u.
To dopiero za kilka lat.
Będę tu pracował bez względu na to, gdzie zamieszkam.
Podpisz zobowiązanie.
Nawet nie zaczynaj.
Trzyma się obietnicy i nic nie pije.
Posłuszny z niego mąż.
Nie widzisz, że będzie pantoflarzem?
Kto?
- Ty. - Ty.
Boże.
Podpisz zobowiązanie.
- Mówiłem, że... - Podpisz.
- Jeśli chodzi o tamto... - No tak.
Za dużo wypiłem. Przepraszam.
To też moja wina.
Stało się. Zapomnijmy o tym.
Chciałem porozmawiać o...
Może na emeryturze
zostaniesz kierownikiem?
Nie mogę ci oddać mojego stanowiska.
To byłoby szaleństwo.
Co ty na to?
Mam za niskie kompetencje.
Tak uważam,
ale... To znaczy...
Nie owijaj w bawełnę.
Nie chcesz tej posady?
Nie o to chodzi.
Po prostu nie wiem, co o tym myśleć.
Nadal się boczysz?
Powiedziałem, żebyśmy zapomnieli.
Taka oferta rzadko się zdarza.
Wiesz, że jestem wybredny.
Nie mam wątpliwości.
Cóż... doceniam propozycję...
ale chcę się nad tym zastanowić.
Nad czym tu się zastanawiać?
Możesz wiele stracić przez nadmierne kalkulacje.
Jeśli chcesz coś osiągnąć, po prostu przyjmij ofertę.
Zaufaj mi.
Czemu się śmiejesz?
Już możesz mówić.
Cóż...
Nie ma szans,
żebyś wróciła do Gi-seoka?
Tato.
Lepiej być córką, która nie sprawia rodzicom bólu,
gdy tylko ją widzą. To jest ważniejsze
niż wspaniałe i wygodne życie.
Wiem, że ostro traktujesz Seo-in,
bo na jej widok serce ci się kraje.
Wiem, że nie jesteś zadowolony
z mojej decyzji, bo się martwisz.
Bądź cierpliwy, tato.
Obiecuję ci jedno.
Niedługo zobaczysz mnie szczęśliwą.
Proszę, uwierz we mnie.
LICEUM W SUYEONG
DYREKTOR LEE TAE-HAK
Gi-seok.
Zrobiłeś już aż nadto.
GI-SEOK
Przepraszam za wszystko.
Chyba żartujesz.
Trzeba kibicować Korei. Jesteś zdrajcą?
Pewnie, że kibicuję Korei.
Ale nigdy nie wiadomo, jak potoczy się mecz.
No to obstawmy wynik.
Stoi. Na kogo stawiasz?
Dajcie spokój. Wracacie do domu od razu po meczu.
Nie, musimy wszystko wypić.
Pójdziecie do domu.
Na serio przestałeś pić?
Nie z własnej woli. Zmusiła go.
Owinęła go sobie wokół palca.
Co ty gadasz?
- Jazda, dasz radę. - Dajesz.
- Nikt cię nie kryje! - Boże.
- Co? - Cholera, podaj piłkę!
- Dalej! - No weź!
Bolało. Nie bij mnie.
Piłka trafiła w słupek.
- Boże. - Cholera.
Mało brakowało.
Dla mnie też przynieś.
- Serio nie będziesz pił? - Nie, mam to.
No jasne, masz ślub.
Musicie wracać do siebie od razu po meczu.
Słyszeliśmy. Co nas tak dziś zamęczasz?
Przestań zrzędzić!
Idę spać. Twoi kumple już poszli?
Tak, jakiś czas temu. Od razu po meczu.
Brzmisz jakoś smutno.
Bo nie mogłeś pić?
Nie, pewnie dlatego, że już leżę w łóżku.
No dobra, to idź spać.
Ty też. Dobranoc.
Dzięki.
- Jeong-in. - Tak?
Kocham cię.
Dobra, załatwione.
Zachowujesz się jak nastolatek.
- „Kocham cię”? Co to było? - Wyszło idealnie.
Musiał tak zakończyć, żeby nie miała podejrzeń.
- Często to mówię. - Jasne.
Boże.
Poszła już spać.
- Co zjecie? - Źle się z tym czuję.
Powiem jej, że zostaliście i pijemy.
Że co? Nie.
- Czemu wszystko psujesz? - Nie chcę kłamać.
- Przestań! - Zaczekaj chwilę.
- Odpuść, to się nie wyda. - Czekaj.
Nie wypuszczaj go.
- Pospiesz się. - Dobra.
- Zamów coś szybko. - Ona mnie zabije.
- Nie umrzesz. - To mnie ochrzani.
- Smażony kurczak? - Dobra, zamów.
- Stamtąd, co zawsze. - Czyli?
- Jasne. - Stąd, gdzie szybko dowożą.
- Hej! - Odpocznij tam sobie.
Ji-ho urządził dziś sobie imprezę?
Stary, nie potrafisz tańczyć.
Umiesz się tylko wyginać.
Pokaż nam. Zawsze robisz taniec Michaela Jacksona.
- Michaela Jacksona? Zaraz zobaczycie. - Dajesz.
Moonwalk.
Widzicie?
- Boże. - Niezły jesteś.
- No nie? - Tak.
- Spójrzcie na to. - Co to?
Widziałem Michaela Jacksona na koncercie w Chungcheong.
- No to pokaż. - Źle.
Źle to robisz. Patrz. Wchodzi na scenę.
Robi to i...
A potem moonwalk. O tak.
Świnie z was.
Wariat.
- Lepiej nie tańczmy. - On...
Obiecajcie, że nie będziemy tańczyć.
Nigdy nie kręć biodrami.
Zabiję cię, jak zobaczę cię w klubie.
Co to było?
Obudź się.
- Wstawaj. - Czemu?
- Będę tu spać. - Wstań.
- Obudź się. - Po co? Śpię dziś tutaj.
- Boże... - Cholera!
Cześć.
Wstawaj. Nie piliśmy...
- Czemu... - Nie wypiliśmy dużo.
Co tu robisz o takiej porze?
Trzeba było zadzwonić.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Yeong-jae, nie będziesz się uczyć?
Zerwę z tobą, jeśli znów nie zdasz egzaminu.
Czemu zaprzeczasz?
Ewidentnie nie chcesz tego ślubu.
- Czemu tak mówisz? - Tak tu jest napisane.
Mówiłem, że nie mogę pić, ale nalegali...
Tchórz z ciebie.
Jeśli nie chcesz się żenić, po prostu powiedz.
Czemu odstawiasz coś takiego?
- Jesteś zbyt surowa. - W jakim sensie?
Co?
Czemu jestem za surowa? Powiedz.
Niedobrze mi.
Gdzie się tego nauczyłeś? Od Eun-u?
Przeprosiłem już. Nie będę więcej pił.
Myślisz, że jestem zła, bo piłeś?
W jedną noc wyparował ci mózg.
Z nimi nie da się nie pić.
Ale trzeba było być szczerym. Mówiłeś, że poszli.
Że już jesteś w łóżku.
Powiedziałeś nawet, że mnie kochasz.
- Szczerze. - Ale cała reszta to kłamstwo.
Czemu mnie okłamałeś?
Nie chciałem ochrzanu.
Bardziej powinieneś się tego bać.
Myślałeś, że mnie oszukasz?
Tak.
Wybacz mi ten jeden raz.
Dobra.
- Ale za ciebie nie wyjdę. - Czekaj.
Nie możesz.
- Puść. - Daj mi to.
Co?
To łaskocze!
Proszę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Mówiłem, żebyś nic nie kupowała.
Jak wyglądam? Mam coś zmienić?
Wyglądasz cudownie.
Denerwuję się.
Bądź przy mnie.
Nie widziałem cię w takich nerwach.
Może nie zgodzą się na ślub?
- Dzień dobry. - Witaj.
- Dzień dobry. - Miło państwa poznać.
To dla mamy.
Rety, nie musiałaś niczego przynosić.
- Pani Lee! - Eun-u.
Chodź do mnie.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Tęskniłam.
A co,
jeśli wypali z czymś przy jego rodzicach?
Nie oczekuję, że zrobi dobre wrażenie.
Byle nie zrobiła nic głupiego.
Ale już nie przeszkadzam. Zadzwonię później.
Kto to był?
Seo-in.
Co miałaby zrobić głupiego?
Przecież się rozwodzi. Co może być głupsze?
To postanowione, odpuść już.
Pamiętaj, że jej jest najtrudniej.
A co z nami, jej rodzicami?
Im więcej oczekujesz...
od dzieci, tym bardziej cię zawodzą.
W takim razie
nie oczekujmy od nich za wiele, nie naciskajmy na nie.
Bądźmy takimi rodzicami.
Dobrze? Chciałabym, żebyśmy tak traktowali nasze córki.
Boże.
Może pójdziemy dziś
na kolację do jakiejś fajnej restauracji?
Co?
- A ten jak się nazywa? - Ankylozaur.
Ankylozaur? Poszukamy go w książce?
Tu jest.
- Może uczcimy to toastem? - Jego pysk...
Mama znów cię okrzyczy.
- Nie. - A tyranozaur...
Ty też możesz pić, prawda?
Tato.
W tych czasach każdy lubi czasem się napić.
Ja też lubię.
No to nie będzie herbaty.
Na co masz ochotę?
- Cóż... - Ji-ho rzucił alkohol.
Jak dobrze to słyszeć.
Kto wpadł na ten wspaniały pomysł?
Tata mówił, że już cię kiedyś poznał.
Tak, wpadliśmy na siebie, zanim dołączył do Zgromadzenia Narodowego.
Musiałeś zrobić na nim wrażenie. Często o tobie wspominał.
Mój tata też dużo o tobie mówił. Słyszałem, że odnosisz sukcesy.
On chyba nie słyszał, że teraz jest sporo młodych profesorów.
Kiedy zakończyłeś ostatni związek?
Niech pomyślę.
Nawet nie pamiętam.
Rozumiem.
Nieudana przeszłość nie pomoże ci zbudować przyszłości.
Masz rację.
Masz zamiar się ożenić?
Pewnie. Dlatego tu jestem.
I...
właśnie myślałem, jak się cieszę, że tu przyszedłem.
Dziękuję.
Pij powoli.
Potrafi być impulsywny, więc uważaj.
Ja też czasem taka bywam.
Zasnął już?
Wszystko w porządku?
Chyba sporo już wypiłaś.
Skąd.
Jaki może być lepszy powód, żeby się napić?
Będę często was odwiedzać.
Nie zapędzaj się.
Muszę być szczera. Prawda?
Oczywiście. Proszę.
Rety.
Lubię Ji-ho bardziej niż on mnie.
Z początku nawet nie chciał ze mną być.
Powiem to, zanim się upiję.
Wiem, że się państwo martwią.
Ale mam nadzieję, że trochę was uspokoję.
Będziemy się o siebie troszczyć, będziemy szczęśliwi.
I postaram się być jak najlepszą mamą dla Eun-u.
O nie.
Czemu nie odwiozłeś mnie do domu?
To ty nalegałaś, żeby tu zostać.
Zaszalałaś i przerzuciłaś się na mocny repertuar.
Trzeba było mnie powstrzymać!
Muszę się wymknąć. Twoja mama pewnie jest na mnie zła.
Bardzo.
- Cholera. - Powiedziała, że ze ślubu nici.
Boże, co mam robić?
Co teraz?
Nie martw się, tata się cieszy, że znalazł koleżankę do kieliszka.
Ale twoja mama nie zgadza się na ślub.
I tak za mnie wyjdziesz.
Owszem.
A ty gdzie spałeś?
Jak mogłem spać,
wiedząc, że tu jesteś?
Trzeba było się wemknąć.
Ale masz pomysły.
Jak mam stąd uciec?
Zanim pójdziesz...
- Proszę. - Niedobrze mi.
- Mój brzuch... - Niedobrze ci?
- Tak. - Boli?
- Naprawdę. - Nie sądzę.
- Podpisz przysięgę. - Tak mi niedobrze...
No dalej, podpisuj.
Boli mnie brzuch.
Nie wytrzymam.
NIE BĘDĘ KŁAMAŁ POD GROŹBĄ ZERWANIA ZARĘCZYN Z JEONG-IN.
26 CZERWCA 2019, YU JI-HO
JA, LEE JEONG-IN, WYJDĘ ZA YU JI-HO BEZ WZGLĘDU NA WSZYSTKO
W PRZECIWNYM RAZIE NA ZAWSZE ZOSTANĘ SAMA 6 LIPCA 2019, LEE JEONG-IN
Dziękuję, że do mnie przyszłaś.
To wiosna mi ciebie zesłała.
APTEKA WOORI
Mówiłaś, że zadzwonisz, gdy wyjdziesz.
Dobry wieczór, ma pan coś na kaca?
Chce pani też gumkę recepturkę?
Nie, dziś nie wyglądam tak źle.
- Otworzyć pani lek? - Jeśli pan chce.
Nie robię tego dla kobiet z portfelami.
Chwileczkę.
Ji-ho.
KONIEC
Napisy: Małgorzata Fularczyk